ΠΟΣΑ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΘΕΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ...

Στην πόλη μας (προφανώς και στη Νέα Πέραμο) είμαστε όλοι γνωστοί. Όπου και να πας πέφτεις πάνω σε κάποιον ή κάποιους που ξέρεις. Θες να μιλήσεις και τα κρατάς μέσα σου. Θες να πεις για κάτι στραβό που ξέρεις και πριν το ξεστομίσεις το έχεις τραβήξει πίσω. Θέλεις:

• να πεις για αυτούς που έκλεψαν
• να πεις για αυτούς που βόλεψαν
• να πεις για αυτούς που εξυπηρέτησαν και εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και των συνεργατών τους (ως συνεργασία εκλαμβάνεται και το ξένο κρεβάτι)
•  να πεις για αυτά που δεν έγιναν
• να πεις για αυτά που έγιναν ενώ δεν έπρεπε.
• να πεις για αυτούς που εκβιάζουν για να μην μιλήσεις με τον υπόκοσμο που τους ακολουθεί.
• να πεις για αυτούς που φόνευσαν τη δημοκρατία την ώρα που ασπάστηκαν μια αποτυχημένη κοσμοθεωρία.
• να πεις για αυτούς που διδάσκουν τον λόγο του Θεού, ενίοτε τον δημοσιεύουν, και πράττουν τα αντίθετα...
• να πεις για τους δήθεν, τους σάπιους, τους πουθενάδες και τους εφετζήδες...

Σε μία περίπτωση μόνο μπορείς να τα πεις. Όταν δεν φοβάσαι τον αποκλεισμό και δεν έχεις ανάγκη κανέναν.