Γράφει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος
Όσο κουραγιο και να έχουμε, δεν λύνονται τα προβλήματά μας αν δεν υπάρχουν για το κράτος έσοδα αλλά και μείωση εξόδων. Έως τώρα, το σύνολο των μέτρων αφορούσε τη μείωση των εξόδων του κράτους. Το κράτος όμως χρειάζεται και χρήμα για να πληρώσει τα μειωμένα του έξοδα.
Χρήμα έχουν μόνο τα.... αφεντικά, δηλαδή οι εργοδότες, δηλαδή οι επιχειρήσεις. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το ΦΠΑ, τις εισφορές τους στο ΤΕΒΕ, το ΙΚΑ του εργοδότη, το ΙΚΑ του εργαζομένου, τον παρακρατούμενο φόρο των εργαζομένων και βέβαια τον δικό τους φόρο. Χωρίς δηλαδή τους εργοδότες δεν υπάρχουν εργαζόμενοι, αφού ένας εργαζόμενος που εργάζεται στη δική του δουλειά, αποτελεί ένα εργοδότη. Οι λεγόμενοι επομένως εργαζόμενοι, δεν πληρώνουν από μόνοι τους τίποτε, εκτός από το ΦΠΑ των αγαθών που καταναλώνουν και τα νταβατζιλίκια που οι λογαριασμοί των ΔΕΚΟ επιβάλουν. Για να έχει όμως χρήματα ο εργαζόμενος κάπου, πρέπει να υπάρχει το κάπου, δηλαδή ο εργοδότης.
Πρέπει δηλαδή το κράτος να κάνει τους Έλληνες να θέλουν να γίνουν εργοδότες και επιχειρηματίες. Οι Έλληνες βέβαια είναι τραβάτε με κι ας κλαίω για να γίνουν επιχειρηματίες, αφού από τη φύση τους είναι επιχειρηματικά δαιμόνια.
Ας κοιτάξει λοιπόν το νεοελληνικό κράτος να μειώσει τους φόρους, όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία, να εξαφανίσει τα μαρξιστικά σύνδρομα από τους εργασιακούς νόμους που σε τελική ανάλυση δρουν εις βάρος των εργαζομένων και να αφήσει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να κάνουν μπίζνες.
Τη νύφη δεν την πληρώνουν οι εργαζόμενοι, αφού αυτοί ποτέ, όπως εξηγήσαμε πριν, δεν πληρώνουν τίποτε και δεν έχουν χρήματα που δεν προέρχονται απο την εργασία που τους εξασφαλίζει ο όποιος εργοδότης.
Ανάπτυξη επίσης, δεν σημαίνει δίνω δάνεια στους επιχειρηματίες για να πληρώσουν τα χρέη τους. Ανάπτυξη σημαίνει αφήνω τους επιχειρηματίες να βγάλουν κέρδος για να έχουν ανάγκη από εργατικά χέρια, οπότε δίνουν δουλειά στον κόσμο, πληρώνουν εισφορές, πληρώνουν ΦΠΑ και πληρώνουν φόρο. Ανάπτυξη τέλος σημαίνει, παράγω προιόντα και τα πουλάω στο εξωτερικό για να φέρω χρήματα από έξω. Καινούργια δηλαδή χρήματα που δεν προέρχονται από δάνεια αλλά από κέρδη. Επειδή όμως οι εργατοπατέρες και συνδικαλιστές, όπως τους άκουσα με τα αυτιά μου να λένε, έχουν κλείσει επιχειρήσεις και επιχειρήσεις, και δεν παράγουμε πλέον τίποτε στην Ψωροκώσταινα, τα μόνα χρήματα που μπορούμε να πάρουμε από έξω, είναι φόροι πολυεθνικών που θα έρθουν στην Ελλάδα, λόγω χαμηλών φόρων. Υπολογίζεται ότι αν κάνουμε τον φόρο των επιχειρήσεων 10% θα εισπράτουμε πάνω από 40 δις το χρόνο από φόρους από τις εταιρείες που θα έρθουν στην Ελλάδα, ελληνικές και ξένες.
Τώρα δεν ξέρω ποιός έπιασε τι έγραψα, αλλά αν συνεχίσουμε έτσι...................................
Όσο κουραγιο και να έχουμε, δεν λύνονται τα προβλήματά μας αν δεν υπάρχουν για το κράτος έσοδα αλλά και μείωση εξόδων. Έως τώρα, το σύνολο των μέτρων αφορούσε τη μείωση των εξόδων του κράτους. Το κράτος όμως χρειάζεται και χρήμα για να πληρώσει τα μειωμένα του έξοδα.Χρήμα έχουν μόνο τα.... αφεντικά, δηλαδή οι εργοδότες, δηλαδή οι επιχειρήσεις. Αυτοί πρέπει να πληρώσουν το ΦΠΑ, τις εισφορές τους στο ΤΕΒΕ, το ΙΚΑ του εργοδότη, το ΙΚΑ του εργαζομένου, τον παρακρατούμενο φόρο των εργαζομένων και βέβαια τον δικό τους φόρο. Χωρίς δηλαδή τους εργοδότες δεν υπάρχουν εργαζόμενοι, αφού ένας εργαζόμενος που εργάζεται στη δική του δουλειά, αποτελεί ένα εργοδότη. Οι λεγόμενοι επομένως εργαζόμενοι, δεν πληρώνουν από μόνοι τους τίποτε, εκτός από το ΦΠΑ των αγαθών που καταναλώνουν και τα νταβατζιλίκια που οι λογαριασμοί των ΔΕΚΟ επιβάλουν. Για να έχει όμως χρήματα ο εργαζόμενος κάπου, πρέπει να υπάρχει το κάπου, δηλαδή ο εργοδότης.
Πρέπει δηλαδή το κράτος να κάνει τους Έλληνες να θέλουν να γίνουν εργοδότες και επιχειρηματίες. Οι Έλληνες βέβαια είναι τραβάτε με κι ας κλαίω για να γίνουν επιχειρηματίες, αφού από τη φύση τους είναι επιχειρηματικά δαιμόνια.
Ας κοιτάξει λοιπόν το νεοελληνικό κράτος να μειώσει τους φόρους, όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία, να εξαφανίσει τα μαρξιστικά σύνδρομα από τους εργασιακούς νόμους που σε τελική ανάλυση δρουν εις βάρος των εργαζομένων και να αφήσει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να κάνουν μπίζνες.
Τη νύφη δεν την πληρώνουν οι εργαζόμενοι, αφού αυτοί ποτέ, όπως εξηγήσαμε πριν, δεν πληρώνουν τίποτε και δεν έχουν χρήματα που δεν προέρχονται απο την εργασία που τους εξασφαλίζει ο όποιος εργοδότης.
Ανάπτυξη επίσης, δεν σημαίνει δίνω δάνεια στους επιχειρηματίες για να πληρώσουν τα χρέη τους. Ανάπτυξη σημαίνει αφήνω τους επιχειρηματίες να βγάλουν κέρδος για να έχουν ανάγκη από εργατικά χέρια, οπότε δίνουν δουλειά στον κόσμο, πληρώνουν εισφορές, πληρώνουν ΦΠΑ και πληρώνουν φόρο. Ανάπτυξη τέλος σημαίνει, παράγω προιόντα και τα πουλάω στο εξωτερικό για να φέρω χρήματα από έξω. Καινούργια δηλαδή χρήματα που δεν προέρχονται από δάνεια αλλά από κέρδη. Επειδή όμως οι εργατοπατέρες και συνδικαλιστές, όπως τους άκουσα με τα αυτιά μου να λένε, έχουν κλείσει επιχειρήσεις και επιχειρήσεις, και δεν παράγουμε πλέον τίποτε στην Ψωροκώσταινα, τα μόνα χρήματα που μπορούμε να πάρουμε από έξω, είναι φόροι πολυεθνικών που θα έρθουν στην Ελλάδα, λόγω χαμηλών φόρων. Υπολογίζεται ότι αν κάνουμε τον φόρο των επιχειρήσεων 10% θα εισπράτουμε πάνω από 40 δις το χρόνο από φόρους από τις εταιρείες που θα έρθουν στην Ελλάδα, ελληνικές και ξένες.
Τώρα δεν ξέρω ποιός έπιασε τι έγραψα, αλλά αν συνεχίσουμε έτσι...................................
