Γράφει ο Νίκος Γιαννής (www.nicosyannis.gr)«Πρέπει να είσαι γενναιόδωρος με ξένα κόλλυβα. Αν μοιράζεις από τα δικά σου ή από εκείνα των υπηκόων σου, πάει, καταστράφηκες.» Τάδε έφη Νίκολο Μακιαβέλι, ωστόσο μεγάλο μέρος της πολιτικής τάξης της Ελλάδας, εκτός από τα υπερβολικά δάνεια και τις άφθονες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, μοιράσθηκε με τους οικείους του ακόμη και τα κόλλυβα των υπηκόων του κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Έτσι μια μειοψηφία Ελλήνων, πολλοί πολιτικοί και ένας ικανός αριθμός ιδιωτών, έχτισαν μαζί το πελατειακό σύστημα προς ίδιον όφελος και φυσικά σε βάρος των υπολοίπων, στο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας και ιδού τώρα το αποτέλεσμα. Το παράδοξο είναι ότι αυτοί οι συνεργοί της παρακμής ακριβώς έχουν αναλάβει σήμερα την επιχείρηση σωτηρίας, θεία δίκη μεν αλλά και πηγή ύψιστης ανησυχίας.
Δύο πολιτικοί ηγέτες σημάδεψαν δύο εσπευσμένες πολύτιμες επιλογές: την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ μεταξύ των χωρών της ευρωπαϊκής εμπροσθοφυλακής. Οι περισσότερο σώφρονες εκ των Ευρωπαίων δεν συμφωνούσαν κατά βάθος, χαρίστηκαν όμως στην Ελλάδα, με την ελπίδα ότι η πλήρης λειτουργία της Ελλάδας στην ΕΕ θα ήταν μοχλός επιτάχυνσης της προσαρμογής της. Εμείς οι ίδιοι όμως ναρκοθετήσαμε τη μεγαλύτερη πολιτική επιτυχία της σύγχρονης Ελλάδας, χρησιμοποιήσαμε την ένταξη αλλά απωθήσαμε την ολοκλήρωση. Το 28% του χρέους της χώρας το 1981 τριπλασιάστηκε τη δεκαετία του΄80 και μαζί με τις αδιάκοπες δωρεάν κοινοτικές ενισχύσεις προσέφεραν μια πρωτόγνωρη, άκοπη και αστραπιαία ευημερία. Έκτοτε αυτό κινείται μεταξύ 100-120% του ΑΕΠ, υπό εκτόξευση σήμερα, δυσβάστακτο για έναν καταναλωτικό γίγαντα με πήλινα πόδια που τώρα πρέπει, να κοντύνει και κυρίως, ακόμη χειρότερα, να εργασθεί.
Ένα μεγάλο ελάττωμα πολλών Ελλήνων είναι ότι όταν έχει καλοκαιρία κάνουν σαν να μην πρόκειται ποτέ να έλθει καταιγίδα. Εξασφαλίσαμε εδώ και 80 χρόνια τη μονιμότητα των δημοσιών υπαλλήλων ώστε να μην συμβαίνουν αυθαιρεσίες όταν αλλάζει η κυβέρνηση και προκειμένου να αποκτήσουμε μια επαγγελματική διοίκηση που να διακρίνεται από συνέχεια με βάση την αρχή της πολιτικής ουδετερότητας. Δεν προβλέψαμε όμως μια ρήτρα μείωσης των οικονομικών αποδοχών τους στην περίπτωση και κατ’ αναλογίαν των μηδενικών και αρνητικών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης. Επίσης παραβιάσαμε τόσο πολύ την αρχή της ουδετερότητας σε βαθμό κακουργήματος αναξιοκρατίας, διασπάθισης πόρων και διάλυσης της δημόσιας υπηρεσίας, ώστε αυτό καθεαυτό το μέγεθος και η ελάχιστη απόδοση του δημοσίου να απειλούν με συνολική κατάρρευση την εθνική οικονομία και να υποθηκεύουν το μέλλον του τόπου. Επιπλέον, οι παραβάτες δεν τιμωρούνται.
Οι τεχνικές προϋποθέσεις αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης ασφαλώς υπάρχουν στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι εάν συντρέχουν οι ψυχοπνευματικές προϋποθέσεις στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Φυσικά η δική μας τεράστια ευθύνη δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αθέμιτες κερδοσκοπικές πιέσεις εκείνων που επωφελούνται της δυσκολίας μας, κάτι που υπαγορεύει την ανάγκη μιας ελάχιστης παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Εσφαλμένη και παραπλανητική είναι η άποψη ότι απειλείται η εθνική κυριαρχία. Αντιθέτως ως προς το νομισματικό μέρος αυτή έχει ορθώς παραχωρηθεί προ πολλού στην ΕΕ (Μάαστριχτ), διαφορετικά η Ελλάδα θα ήταν σε καταφανώς χειρότερη θέση. Τώρα απλώς ζούμε τις ακραίες της συνέπειες που τότε συμφωνήσαμε. Αλλά και η Ευρώπη άλλως θα ήταν πιο γερμανική: επανενωμένη, πανίσχυρη οικονομικά, χωρίς ισχυρές ενδοευρωπαϊκές αναδιανεμητικές υποχρεώσεις (σήμερα δίνει το 35% του κοινοτικού προϋπολογισμού), κυρίαρχη, σχεδόν ανυπόλογη. Η Γερμανία συνέπραξε στον συμβιβασμό του Μάαστριχτ υπό προϋποθέσεις: η κεντρική τράπεζα να είναι ανεξάρτητη, να απαγορεύεται να αγοράζει κρατικούς τίτλους και η μη διάσωση κράτους-μέλους της Ευρωζώνης
Η ελληνική έκπτωση προσφέρει τέλος και μια μοναδική ευκαιρία: η νομισματική ένωση είναι μια ατελής διαδικασία, που αν δεν συνοδευτεί το συντομότερο από μια κοινή δημοσιονομική πολιτική (όχι τιμωρητικά υποκατάστατα της όπως οι κανόνες του Μάαστριχτ-έλλειμμα 3% και χρέος 60% του ΑΕΠ), κοινή φορολογική πολιτική, έναν ισχυρό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και μια ενιαία ευρωπαϊκή μακροοικονομική πολιτική, δεν θα είναι δυνατή η πολιτική ένωση της Ευρώπης που αποτελεί την ισχυρότερη ελπίδα τόσο για τον ευρωπαϊκό λαό όσο και για την ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία σε όλον τον κόσμο. Μεγαλύτερη απώλεια εθνικής κυριαρχίας είναι το ζητούμενο, η διατήρηση της είναι το πρόβλημα, Γερμανοί, Γάλλοι και άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να το πάρουν πρώτοι απόφαση.
Δύο πολιτικοί ηγέτες σημάδεψαν δύο εσπευσμένες πολύτιμες επιλογές: την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ μεταξύ των χωρών της ευρωπαϊκής εμπροσθοφυλακής. Οι περισσότερο σώφρονες εκ των Ευρωπαίων δεν συμφωνούσαν κατά βάθος, χαρίστηκαν όμως στην Ελλάδα, με την ελπίδα ότι η πλήρης λειτουργία της Ελλάδας στην ΕΕ θα ήταν μοχλός επιτάχυνσης της προσαρμογής της. Εμείς οι ίδιοι όμως ναρκοθετήσαμε τη μεγαλύτερη πολιτική επιτυχία της σύγχρονης Ελλάδας, χρησιμοποιήσαμε την ένταξη αλλά απωθήσαμε την ολοκλήρωση. Το 28% του χρέους της χώρας το 1981 τριπλασιάστηκε τη δεκαετία του΄80 και μαζί με τις αδιάκοπες δωρεάν κοινοτικές ενισχύσεις προσέφεραν μια πρωτόγνωρη, άκοπη και αστραπιαία ευημερία. Έκτοτε αυτό κινείται μεταξύ 100-120% του ΑΕΠ, υπό εκτόξευση σήμερα, δυσβάστακτο για έναν καταναλωτικό γίγαντα με πήλινα πόδια που τώρα πρέπει, να κοντύνει και κυρίως, ακόμη χειρότερα, να εργασθεί.
Ένα μεγάλο ελάττωμα πολλών Ελλήνων είναι ότι όταν έχει καλοκαιρία κάνουν σαν να μην πρόκειται ποτέ να έλθει καταιγίδα. Εξασφαλίσαμε εδώ και 80 χρόνια τη μονιμότητα των δημοσιών υπαλλήλων ώστε να μην συμβαίνουν αυθαιρεσίες όταν αλλάζει η κυβέρνηση και προκειμένου να αποκτήσουμε μια επαγγελματική διοίκηση που να διακρίνεται από συνέχεια με βάση την αρχή της πολιτικής ουδετερότητας. Δεν προβλέψαμε όμως μια ρήτρα μείωσης των οικονομικών αποδοχών τους στην περίπτωση και κατ’ αναλογίαν των μηδενικών και αρνητικών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης. Επίσης παραβιάσαμε τόσο πολύ την αρχή της ουδετερότητας σε βαθμό κακουργήματος αναξιοκρατίας, διασπάθισης πόρων και διάλυσης της δημόσιας υπηρεσίας, ώστε αυτό καθεαυτό το μέγεθος και η ελάχιστη απόδοση του δημοσίου να απειλούν με συνολική κατάρρευση την εθνική οικονομία και να υποθηκεύουν το μέλλον του τόπου. Επιπλέον, οι παραβάτες δεν τιμωρούνται.
Οι τεχνικές προϋποθέσεις αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης ασφαλώς υπάρχουν στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι εάν συντρέχουν οι ψυχοπνευματικές προϋποθέσεις στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Φυσικά η δική μας τεράστια ευθύνη δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αθέμιτες κερδοσκοπικές πιέσεις εκείνων που επωφελούνται της δυσκολίας μας, κάτι που υπαγορεύει την ανάγκη μιας ελάχιστης παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Εσφαλμένη και παραπλανητική είναι η άποψη ότι απειλείται η εθνική κυριαρχία. Αντιθέτως ως προς το νομισματικό μέρος αυτή έχει ορθώς παραχωρηθεί προ πολλού στην ΕΕ (Μάαστριχτ), διαφορετικά η Ελλάδα θα ήταν σε καταφανώς χειρότερη θέση. Τώρα απλώς ζούμε τις ακραίες της συνέπειες που τότε συμφωνήσαμε. Αλλά και η Ευρώπη άλλως θα ήταν πιο γερμανική: επανενωμένη, πανίσχυρη οικονομικά, χωρίς ισχυρές ενδοευρωπαϊκές αναδιανεμητικές υποχρεώσεις (σήμερα δίνει το 35% του κοινοτικού προϋπολογισμού), κυρίαρχη, σχεδόν ανυπόλογη. Η Γερμανία συνέπραξε στον συμβιβασμό του Μάαστριχτ υπό προϋποθέσεις: η κεντρική τράπεζα να είναι ανεξάρτητη, να απαγορεύεται να αγοράζει κρατικούς τίτλους και η μη διάσωση κράτους-μέλους της Ευρωζώνης
Η ελληνική έκπτωση προσφέρει τέλος και μια μοναδική ευκαιρία: η νομισματική ένωση είναι μια ατελής διαδικασία, που αν δεν συνοδευτεί το συντομότερο από μια κοινή δημοσιονομική πολιτική (όχι τιμωρητικά υποκατάστατα της όπως οι κανόνες του Μάαστριχτ-έλλειμμα 3% και χρέος 60% του ΑΕΠ), κοινή φορολογική πολιτική, έναν ισχυρό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και μια ενιαία ευρωπαϊκή μακροοικονομική πολιτική, δεν θα είναι δυνατή η πολιτική ένωση της Ευρώπης που αποτελεί την ισχυρότερη ελπίδα τόσο για τον ευρωπαϊκό λαό όσο και για την ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία σε όλον τον κόσμο. Μεγαλύτερη απώλεια εθνικής κυριαρχίας είναι το ζητούμενο, η διατήρηση της είναι το πρόβλημα, Γερμανοί, Γάλλοι και άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να το πάρουν πρώτοι απόφαση.
