Απ’ τον Καποδίστρια στον Παπούλια, μέριασε βράχε να διαβώ Μπορεί ο αιρετός, Υπουργός, Βουλευτής, Νομάρχης ή Δήμαρχος, να έχει μια καλή κουβέντα, συνήθως δε κι έναν ύμνο για την αξία του αγρότη, του επαγγελματία, των μελών του κόμματος, του κατοίκου της περιοχής, του συμπατριώτη, του πυροσβέστη, του συγγραφέα κ.λπ., αναλόγως του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται. Δεν μπορεί όμως έτσι αβασάνιστα να υμνεί τον εθελοντή, εφόσον ειδικώς δεν έχει ο ίδιος υπηρετήσει το εθελοντικό ιδεώδες και στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει σχεδόν κανείς τέτοιος πολιτικός. Εφόσον ο πολιτικός δεν έχει προσφέρει, ποτέ, πουθενά, οτιδήποτε σε εθελοντική βάση, δηλαδή χωρίς την προσδοκία της ψήφου στις εκλογές ή της οικονομικής ανταπόδοσης. Ας αναζητήσουμε πολιτικούς που έχουν ας πούμε συμμετάσχει σε μια αναδάσωση επί τρίωρο και χωρίς την παρουσία τηλεοπτικής κάμερας, έστω μια φορά στη ζωή τους, μόνο από αγάπη προς τη φύση και για την χαρά της συμμετοχής. Το να μιλά με στόμφο, «βαθειά από την καρδιά του», ο πολιτικός, για την ψυχή του εθελοντή, ενώ έχει επαγγελματικά εξειδικευτεί σε αυτή τη διαστροφή της δημοκρατίας μας, τον πρωταθλητισμό επανεκλογής, αγγίζει τα όρια της υποκρισίας παρότι είναι διαφορετικός ο θεσμικός του ρόλος.
Αυτό που είναι καλύτερο να κάνει ο πολιτικός, ακόμη και όταν του δίνουν τον λόγο για να χαιρετήσει σε μια εκδήλωση εθελοντών είναι να σιωπά και να κάνει την αυτοκριτική του, σε κάθε περίπτωση όμως να στέκεται με σεμνότητα και ειλικρινή σεβασμό απέναντι στους εθελοντές. Θα ήταν καλύτερο οι οργανώσεις εθελοντών να μην δίνουν έτσι εύκολα, χάριν δημοσίων σχέσεων και προσδοκίας επιχορηγήσεων, τον λόγο στους πολιτικούς, παρά μόνον εφόσον ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει κάνει κάποια πολύ συγκεκριμένη ενέργεια και έχει αναλάβει επί μακρό χρόνο ηθικοπολιτική δέσμευση στο αντικείμενο της οργάνωσης που τον φιλοξενεί, εάν με λίγα λόγια δικαιούται δια να ομιλεί. Ως τέτοια δέσμευση δεν μπορεί να θεωρείται η άμεση ή έμμεση συμβολή του πολιτικού σε οικονομική επιχορήγηση του Συλλόγου. Οι εθελοντές, κανονικοί εργαζόμενοι οι περισσότεροι και ορισμένοι άνεργοι, δίνουν απ’ το υστέρημα του χρόνου, των πόρων και της οικογένειας τους την ψυχή τους, για έναν ευγενή σκοπό.
Χρειάζεται προσοχή όταν η μηνιαία αποζημίωση του πολιτικού είναι στις περισσότερες περιπτώσεις Συλλόγων ισόποση με τον ετήσιο προϋπολογισμό τους! Η δε δική του αποζημίωση αναλίσκεται σε μεγάλο βαθμό σε πολιτικές εύνοιες, συνένοχη σιωπή στα κακώς κείμενα, συμβιβασμούς, δημόσιες σχέσεις και επιδίωξη δημοσιότητας, που όπως ξεκάθαρα βλέπουμε αυτό το διάστημα έχουν οδηγήσει στην αποσύνθεση της δημόσιας υπηρεσίας και τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Όταν η αναξιοκρατία στο δημόσιο, η αργομισθία και η χαμηλού επιπέδου προσφορά υπηρεσιών, με ταυτόχρονη διασφάλιση ποικίλων κεκτημένων επιδομάτων και δικαιωμάτων, οφείλονται στο πελατειακό σύστημα, συνιστά πρόκληση αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί να υμνούν τον εθελοντισμό που εν μέρει αναπληρώνει τις δυσλειτουργίες ή και το πλήρες κενό που εκείνοι με τη συμπεριφορά τους δημιουργούν.
Αυτό το διάστημα οι πολιτικοί μας πρέπει, έστω προσωρινά, να επιστρέψουν στον λόγο ύπαρξης της πολιτικής, που είναι η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, να γίνουν για λίγο ξανά εθελοντές. Αν δεν ξέρουν πως γίνεται αυτό, θα προσφέρουν πολύτιμη υπηρεσία αν κάνουν στην άκρη να περάσουν οι εθελοντές, υπάρχουν και είναι άξιοι, μέριασε βράχε να διαβώ.
Η θα γκρεμίσουμε το πελατειακό κράτος, ή θα γκρεμίσουμε τα όνειρα των παιδιών μας (Κάρολος Παπούλιας, 09.12.2009)
Νίκος Γιαννής
www.nicosyannis.gr
